İnsaniyetsizlikle yanıp tutuşan bir grup arkadaşa sesleniyorum!

Nedir bu günümüz gençliğinin hali? Bana öyle geliyor ki eskilerin söylediği kadar acınacak hatta yolda görünce yüze tükürebilinecek hale geldi aramızdan bazıları. Bir zamanlar metal akımına kapılık giden gençleri kınarken, "bari metalci olun da böyle gezinmeyin" diyebilecek hale geldik şimdileri. Çok büyükmüş, görmüş-geçirmiş biri gibi konuşuyorum farkındayım. Ama farkındalığımı sadece bununla sürdürmüyor insanların değişimlerini gözlemleyerek yaşımdan olgun davranabildiğim kanaatine de varabiliyorum. Daha önümde uzun bir yol var. Yaşayacaklarım var. Ama irademi ortaya koyarak herseyin yeri ve zamanını kendimce ayarlayabiliyorum. Ben de hissettiklerini hissediyorum , hobilerini gerçekleştiriyorum, hatta mevzu bahis olan kişiyle aynı müzik tarzını -punk- yaşatıyorum. Giyim tarzımda kısmen ona uygun. Ama gidipte "ortamın içine girdim lan dur götümü kaldırayımda kendimi kanıtlıyayım" havalarında değilim. Ukalayım, havalıyım, laf sokarım hatta en yakın arkadaslarıma yaparım bunları. Diyorum ya en yakınlarıma dalga olsun diye. Ne lan bu dünkü bebe ona buna laf atıyo? Sanki Punk oldun diye bi tarafından asıyolar tavana zorla. Oranı buranı açıp mal mal kıyafetler giyip üstünede saçını boyatıp salakça tavırlar içerisine girmeden punk dinlenemiyo mu? kapasiteniz bu kadar mı sizin? Acıyorum sadece. Bakıp gülüyorum. Az kaldı. Çok az. Hepinizin bi tarafını sevicem müzik kapasitemle. Söz meclisten dışarı tabii sadece birkaç kişiyedir bu sözlerim. Diğer herkesi severim. Ve iyi günler dilerim.